Zaman Şiiri

Nasıl ilerliyor,

Nereden geliyor,

Nereye gidiyorsun?

Eyy zaman!

Gözlerim kapalı,

Kulaklarımda iken melodim,

Tahayyüldedir zihnim,

On sekizime gider içim..

Bir piyanodan sızar duygularım,

Tatlı bir his oldurur bedenimi,

Bir keman sırtlar yüreğimi,

Ondadır bütün çığlıklarım..

Sökülür ciğerim,

Tarumar olur,

Hiçlerim..!!

Eyy zaman..

Ben..

Rüzgarınla raks ederken,

Ana dalar gözlerim,

Başıboş,

Öyle sarhoş,

Her yana çarpar sözlerim..

Eyy zaman!!

Ben susmuş otururken,

Bana kucak açarak gelen sen,

Kimdir yanında eşlik eden..?

Ben susmuş otururken,

Yüreğimdeki hicrettir,

Seyri izleten..

Yeis mi ..?

Meraka akseden ..?

Eyyy zamannn!!

Kim bu?

Elini açmış,

Beli bükülmüş bekleyen ..?

Göğü ne barındırır bilmem..

Bekletmemektir bilinen..

Eyy zaman!!!

Usulca dinledim benliğimi,

Fezaya uçururken yüreğimi,

Kanatları ümitti,

Bitirirken seyri,

Fısıldadı bana ismini..

Üç harfti,

Adı,

A-t-i..

 

Saygı ve sevgilerimle

Konuk Yazar: Seren Yıldız

Yorum bırakın

Your email address will not be published.

Edebiyat Kategorisinde Son Yazılar

Ankara – Şiir

Işıkların aymadığı bir vakit izliyorum yine Ankara’yı. Hafifçe bir esinti, camdan içeri omzumu sıvazlarcasına girdiğinde, derin

Mum (Şiir – Serenay Özkan)

Mum Yarı yanar mum boş çerçevede gördüğünde kendini Ayın küresinde yıldızlar bir çember yaratmış Çocukların rüyalarını.

Gece – Şiir

Gecenin sessizliğini bozan yankılarda, Karanlığını kesen ışık demetlerinde, Yalnızlığımı pekiştiren ayak izlerinde ve Ara sıra gelen