gitmek isterdim

Gitmek İsterdim

Kategori: Edebiyat Yazar:

Hayat geçip gidiyor bir şekilde. Herkes kendi derdinde, pek sağa sola bakma gereği duymadan
hatta başlarını kendi ayakları bir yere takılmasın diye yerden kaldırmayıp başkalarının düşüşlerini
umursamadan yollarına devam ediyorlar. Ben de sadece bu şekilde olmamalıydı deyip yolumda aynı
şekilde taşlara takılmamaya dikkat ede ede yürüyorum işte.
Bu hayatta varım ama pek yaşadığım söylenemez işte. Bedenim burada belki, hatta ruhumda
içinde ama yaşadığımı hissettiren tüm o duygular bedenimden bir bir çekilmiş geride de kocaman
siyah bir boşluk bırakılmış gibi. Hissetmiyorum yani. Tüm o mutluluk ümitlerimi bağladığım
hayallerimden ipler tek tek kesildi çünkü.
Olmamalıydı. Bu şekilde değil. Tüm bunca zaman düşlediğim ve ulaşmak için son bir adım
kalan hayallerim bu kadar kolay çöp olmamalıydı, inşaları yıllar süren tüm o ümitler bir hiçmiş gibi
yıkılmamalıydı.
Pek ağladığım söylenemez aslında, kızgın ya da kırgın da değilim sadece buruğum işte.
Çevreye dağıtılan tüm o sahte gülüşlerin ardında kalbim burukmuş bir şekilde ve ben kimse fark
etmesinlerin, aman onlar da üzülmesinlerin ardına sığınarak ve aslında acıma duygusundan kaçınmış
bir halde gülmeye çalışıyorum işte. Ve bu daha çok canımı yakıyor işte. Çok da kimsenin beni
düşünmediğini bildiğim halde hala çevremdekileri kafama taktığım için kızıyorum kendime. Belki
bencillik belki değil kimse kaldırsın istemiyorum yerden kafasını belki de.
Zor değil aslında yeni hayallerin inşası ama olmuyor işte. Bir kere yıkıldılar mı geride bıraktığı
ümitsizlikle beraber karamsarlık izin vermiyor bir şekilde. Olmuyor, ne kadar denersen dene yıkılanlar
kadar fırsat veremiyorsun yeni hayallerine.
Alıp başımı gidesim ve bir daha geri dönmeyesim geliyor ama sadece geldiğiyle kalıyor işte.
Hem yorgunum hem kırgınım ve birazda yıpranmış durumdayım. Gidemiyorum bu nedenle. Bedenim
değil ruhum yorgun aslında. Kırgınlıklar ufak cam parçaları misali yaralıyorlar. Oluk oluk kanla beraber
inancımı da yitiriyorum güzel günlere. Ve hiç geçmeyecekmiş gibi hissettiriyor.
Sadece umut ediyorum ben de. Umarım bir gün kırgınlıklarımı geride bırakır da ben de
gidebilirim bir daha dönmemek üzere.

Sonbaharın başında doğmuş ve Laz kızı olmamın getirisidir belki; aslında hafif bulutlu, yeri geldiğinde fırtınalar koparan atmosferim. Yazılarıma oranla içim umut dolu, daha mutluyum. Mavi ve tonlarını ne kadar özgürse o kadar severim. Kendi hikayesini yazmaya çalışan o herkesten biri de benim.

Bir Cevap Yazın

Eposta adresiniz yayınlanmayacaktır.

*