Kayaları kelimeler olan gamdan dağlar kurup, sevda sözleri söylemeliyiz şimdi.* Bilincimizde zula ederek taşıyacağımız yük çok ama hepimiz yorgunluktan şikayetçiyiz .Ayarlarıyla oynadılar çünkü vicdanımızın. Kazmayı dibimize vurdular. Derine en derine.. Sözlerimizi değil düşlerimizi; bedenlerimizi değil ruhlarımızı sömürdüler bizim.
Öylece kalıyoruz şimdi. Ne bir adım ileri, ne bir adım geri. Tek sığınağımız gökyüzü şimdi. Önümüzdekiler göğsümüzden arkamızdakiler sırtımızdan vuruyor.
Bir sarkaç gibi bir sağa bir sola sallanıyoruz. Kah yaklaşıyor, kah uzaklaşıyoruz.
Sarkaç olup sallanmak ortak noktamız. Var ile yok arasında, hep ile hiçin kavgasında, sallanıyoruz bir sarkaç gibi. Bu sallantılara kimi zaman şükürle, çoğu zaman sitemle ve nedenler le eşlik ediyoruz. Kimi sorguladığımızı bilmeden
Ama önemli olan, insanı insan yapan, bu sallantıdan çok o sarkacın asılı olduğu yerdir. Ruhumuzun özüne asılı sarkaçlarla açarız dünyaya gözlerimizi. Tam da bu sebepten önemi yoktur ne tarafa sallandığımızın. Özünde asılıdır o sarkaç taa derinde.
Nedir öz, nerededir?
Babasız bir kızın özleminde,
Kocası şehit olan genç kadının gözlerinde,
Üstü başı yırtık sokak çocuklarının gözlerinde,
Çaresiz ve yalnız bir ananın yanan yüreğinde,
Tüm kötülüğe sevgiyle karşı çıkanların direnişinde,
Bizi baştan ayağa ıslatan yağmurun damlasında,
Taze fidanları sulayan suyun akışında,
Güneşin doğuşunda ve bittabi batışında.
Sarkaç sınavıdır bu. Özümüzden kopup kopmama sınavı. Öyle ki koparsa bir gün sarkaç o özden, sallanmayı özler yürek. Unutur kaybolur dağılır. Kimliksizleşmeye başlar o an, hem de farkına bile varmadan. Aldığı nefes bile ondan bağımsızdır artık, attığı adım söylediği söz hatta hayalleri bile.
Adına depresyon dedikleri şey eskilerin deyimiyle gönül yorgunluğu bu özden kopuş, unutuluşlu dağılış, arayıp bulamayış olmasın sakın…
*Adil Erdem Beyazıt
Özümüzdeki sarkaçtanmış tüm bu gitgeller… Teşekkürler sayın yazar…
İnsanın özünü niteleyebilecek bir sıfatı daha bize kazandırdığınız için…
Sarkaç gibi gerçekten. Sallanıp duruyoruz bilhassa çoğumuz Akıl ve Kalp arasında gidip geliyoruz sanırım. Bir yerde sabit durmaktansa sabit bir yerde sallanıp duruyoruz. Aslında en güzeli bu. İp kopmadığı sürece…Demiş ya Hazreti Mevlana pergel gibi sabit bir yerdeyim diğer kısmımla tüm alemi gezerim. Sevgili yazar bu sözlere sebep olan teşekkür ederiz tekrardan.