Kişisel Blog Tadında Çok Yazarlı Blog

Kelimeden Ademler Miyiz Yoksa?

Kategori: Edebiyat Yazar:
    Kelimeden insanlar, bazı kelimeler bizden daha insanlar. Bazı insanlar kelimeden daha uzaklar. Uzaklara gider kelimeden taşlar ile döşenen yollar. Yolun sonunda ise özü vardır belki de insanın. Özünü korumaya çalışan yüreği vardır, kaktüsün özündeki suyu koruyan dikeni gibi. Diken gibi yaraları vardır ruhunda insanın, çarnaçar kan kaybeden. Ruhundan sızan yaş dolar gözlerine, özü işte bu yürek damlalarıdır insanın. Ademden Âdem'e taşıyandır gözyaşı. Nasıl ki "a" harfinin üzerindeki şapka ile yokluktan varlığa taşıyor ademi, insanın varlığına en güzel delildir, en masum şahittir işte bu gözyaşları.
 
    Şimdilerde gözyaşlarımızla hatırlanıyoruz,  insanları gözyaşlarından hatırlıyoruz. Gözünde yaş olmayana hayretle, gözyaşı kuruyana özlemle bakıyoruz.
    NE ÇOK ACI VAR !
Tüm nidâlar, haykırışlar taş olmuş yüreklerden hiçlik denizine açılıyor.
"Cennette ekmek var mı?" 
Sorusuna cevap verebilecek bir yiğit aranıyor. 
 
    "Çocuklara yardım ederim çünkü onlar bizim geleceğimiz." diyor daha kendisi çocuk yaşta olan ama duyduğu her bomba sesiyle ruhu yaşlanan belki de yanan, çürüyen; anne babasının mezarına toprak atan; her saniye gözündeki yaşla varlığını gösteren; yüreğinin mis kokusuyla bize umut olan çocuklarımız…
 
    Gülüşünden sokağın tavanına asılan; anne babasının gözyaşında boğulan; göğüs kafesindeki kuşları öldürülen; en güzel cümlelerine nokta koyulan; çığlıklarına gazete kağıdı örtülen; hayallerindeki ormanın renginden tabutlara konulan; gözleri cennetten, sözleri bahardan; bakışı ürkek, gönlü çiçek kızlarımız…
 
    NE ÇOK ACI VAR !
Bildiğimiz, bilemediğimiz, hatırladığımız hatırlayamadığımız, unuttuğumuz. Kimi gün yüzünde kimi toprak altında kalan 
    NE ÇOK ACI VAR !
Kanıksadığımz, gözümüzü yaşatmayan, vicdanımızı sızlatmayan .
 
ÂDEM OLMAYA ÇALIŞAN  BİZLER VİCDANIMIZA GÖZYAŞI İLE CAN VERMEDİĞİMİZ SÜRECE ADEME MAHKUMUZ!
 
Dipnot 
Adem : yokluk, hiç 
Âdem : insan

Düşler ülkesinden bir kaza sonucu sevgisiz insanlarla dolu dünyanıza düstüm. Kim oldugumu sorarsanız "Biraz rüzgarım biraz dalga" şairin dediği gibi. Aslında belki kendimi arıyorum ben de burda. Yaşım konusunda da farklı düşünceler var ama ben hepinizle akranım. Burdan çoğu zaman düşler ülkesine olan özlemini paylaşıyorum sizlerle. Herşeyin yeterince gerçek olduğu bu dünyada biraz da olsa hayallerimize sahip çıkalım ne dersiniz ? Unutmayın insan kardeşlerim: "İnsan Sevgi İle Yaşar "

2 Yorum

Bir Cevap Yazın

Eposta adresiniz yayınlanmayacaktır.

*

Edebiyat Kategorisinde Son Yazılar

Olmayan Bir Veda

Sevmem ben öyle, “Kendine iyi bak!” diyeni. İnsanı, henüz gözden ırak olma

Üryan Geldim

Bu yazıyı Cem Karaca’dan ‘Üryan Geldim’i dinlerken ile okumanız şiddetle tavsiye olunur.

Kırık

Ne kadar özleyebilir ki bir insan? İçi kanaya kanaya ne kadar hissedebilir
Yukarı Çık