Mutluluk neydi?
Nasıl olurdu mutluluk?
Bir çocuğun yeni bir oyuncak alması mı mutluluktu?
Ya da bir babanın çalışıp evine aş götürebilmesi mi,
Simitçi amcaların tezgahlarını bitirebilmesinde mi,
Yoksa milyonlar kazanabilmekte mi mutluluk?
Hayır,
Mutluluk bana göre hiçbirindeydi.
Asıl mutluluk onun gülünce kısılan o gözlerindeydi.
Konuk Yazar: Ezel
Tesadüfen girdiğim bir kitapçıda en sevdiğim şair Nazım Hikmet’in romanlarıyla karşılaştım. “Yani sen elmayı seviyorsun diye
Dinle serimizde bir soluk alacağımız derya bu kez Acemkürdi makamı oldu. Makamımızdan kısaca söz edecek olursak;
Geçmişimizde o kadar çok usta yazarımız, şairimiz var ki yazmakla bitiremiyoruz. İlhan Berk de bu ustalarımızdan
Özlemi sesinde, Emeği ellerinde, Şefkati yüreğinde gördüm.. Ben en çok seni gördüm, Doğan güneşte, Parlayan yıldızda,
Daima bir yerlerde buluşurmuş kalem ve kâğıt birbiri ile. Kimi zaman harflerle yeni tanışan bir çocuğun