Yeşil Görmeyen Gözler

“Yeşili gördün mü? Bak sağda ve soldalar yeşiller. Ağaçlar ve çimenler yeşildir biliyor musun? Yoksa yeşili göremeyen gözlerin mi var? Ya da acaba dünyadaki yeşil görmeyen gözlerden mi seninkiler?”

Bu laflar eskilerde kaldı. Şimdi gözlerin göreceği yeşil mi kaldı?

Başlarda ağaç dediler, diktik. Çimen dediler, ektik. Tabi ben değil, benden önceki meslektaşlarım. Sırf oksijenimiz bol olsun diye dikmişler. Ama demişler ki, dünyadaki oksijenin çoğunu denizdeki canlılar üretiyormuş. Sonra ne gerek var ağaçlara demişler ve ağaçları kesmeye başlamışlar. Yakmak için, kağıt için, insanın sırf parası var diye ağaç evlerini yapmak için, alet edevatlar için, tuvalet kağıdı için kesmişler. Sonunda Afrika’daki ve Güney Amerika’daki yağmur ormanları çoktan bitti. Ne işe yarıyor ki ağaçlar? Kes gitsin kendin için. Şimdilerde sokak ve caddelerdeki ağaçları da kesiyoruz. Bazı insanlar neden bu ağaçları kesiyorsunuz diye soruyorlar. Ama artık insanların çoğu cahil değil ki. Ağaçları ne için kestiğimizi biliyorlar. Sorularını sorduktan sonra cevap beklemeden gidiyorlar yanımızdan. Neden mi? Komik ama suç ortağı olduklarını anlıyorlar. Çünkü onlar da kullanıyor yaşamlarında.

Dün bir ağaç beni baya zorladı. Kökleri çok derine inmiş. Nasıl da tutunmuş yaşama öyle. Ölmemek için çok direndi ama ben ve arkadaşlarım işini bitirdik bir çırpıda. Sokaktaki ağaçları daha birkaç gündür kesiyoruz ama eve giderken birkaç yeni şey farkettim. Kestiğimiz ağaçların yerine maketlerini koyuyorlar. Maket mi desem yoksa şişme balon mu? İkisi gibi de duruyor. Biraz yaklaştığımda cidden güzel bir maket yaptıklarını anladım. Yapan çevre mimarı işini iyi yapmış.

Eskiden çevreci denen insanlar varmış. Kesilmemesi için kendilerini ağaçlara zincirleyip anahtarı yutuyorlarmış. Ama o anahtar vücuda zararlı değil mi? Zaten bir süre sonra soyları tükenmiş. Kendi evlerini geçindirebilmek için artık böyle işleri bıraktılar, diyor yazarlar.

Bakıyorum çevreme de cidden hiç yeşil bir şeyler kalmadı. Çimenleri de yolları genişlete genişlete, park alanı yapa yapa bitirdik. Ev bitkileri bile pek yok artık. Pencerelerin küpeştelerinde hiç saksı göremiyorum. Zaten bazı yerlerde insanların kafalarına düşüyor diye yasaklamışlar.

Geçen gün babaannemle konuştum. Eski toprak ya kendisi, bana hemen laf söylemeye başladı, “Yoksa sen hiç ağaç dikmedin mi? Ellerin toprakla buluşmadı mı? Yazık sana. Ölmeden önce ağaç dikmeni tavsiye ederim. Hey sana söylüyorum duyuyor musun?” dedi. Ben de bir şey demedim. Ne diyim? “Babaanne senin zamanların eskilerde kaldı. Artık kimse ağaç dikmiyor. Dikilenler kesildi. Bazıları hiç büyümeden hem de. Ayrıca ağaç dikecek yer kalmadı ki. Her yere bina yapmak zorunda kaldılar insanların oturabilmesi için. Ne yapsınlar sokakta mı yatsınlar?” mı diyim?

Kitap okumayı seven ve bu devirde herkesin haklı olduğuna inanan bir şahısım. Gereksiz bilgilerle beynimizin işgal edildiğine ve bu yüzden çağ deviren fikirler üretemediğimizi anlayan, eğitim sistemini baştan yazmak isteyen bir insanım. Ne demiş atalarımız: Önce eğitim!

Yorum bırakın

Your email address will not be published.

Eleştiri Kategorisinde Son Yazılar

Mimoza Çiçeği

Her şey o kadar hızlı olmuştu ki kimse anlayamamıştı başta. Belki de anlamak istememişlerdi. O an

Kara Bulut ve Güneş

    Şiddet olayları bu aralar haberlerde hiç eksik olmuyor. Gündem sürekli kavga gürültünün çevresinde dönüyor. O

İki Kitap Ve Uçurum Bahsi

Bu yazımda sizlerle, incelemesini yapmaktan vazgeçtiğim iki kitap hakkında konuşarak ve bu kitaplar arasında kurduğum bir

Aşka Dair

“Gitmek istiyorsa, Bırakacaksın..  gitsin! Aklı sende olmayanın Bedeni yanında olsun ister misin?”                                                -Can Yücel "Bir