Işıkların aymadığı bir vakit izliyorum yine Ankara’yı. Hafifçe bir esinti, camdan içeri omzumu sıvazlarcasına girdiğinde, derin bir nefesle düşüncelerimi karanlıkta bırakıyorum. Malum manzara hep aynı… ufuk görünmüyor çimento tabutlardan. Birkaç demet umuduyla,
Devamını Oku
Diğer 342 aboneye katılın