İçimde kaba cümleler birikti Tanrım
Cümlelerimi al, başka bir şeyim yok
O’nu ver!
Verdiğini çok sevdim, aldın..
Madem niye verdin diye sorup kendim cevaplıyorum;
Tekrar verdiğin zaman
Daha çok seveyim diye.
Cümlelerim bitiyor Tanrım!
Dualarım, aminlerim..
Yine de sana sonsuz güveniyorum
Yüreğimin derinlerinde bir yerde..
Vereceksin biliyorum
O’nu bana tekrar.
Elini çabuk tut Tanrım!
Sen değil
Fakat içimdeki,
Ben azalıyorum O’nsuz Tanrım!
Ahmet Bey şehrin gürültüsünden ve işlerin yoruculuğundan bıkmış, küçük bir molaya karar vermişti. Eşi ve kızıyla
Çocuk.. Sen bir babam dedin, Fezaya ulaştı sesin, Kuşlar bayram etti, Dağlar titredi, Kesildi nefesim.. Çocuk..
Herkesin küçük bir dünyası vardır aslında ve insan böyle dünyacıklardan oluşan bir dünyada yaşamaktadır. Ve bu
Dinleyin beni. Az önce fark ettim. Banyodaydım. Keseleniyordum. Koltuk altımdaki et benini sert fırça darbeleriyle kanatmıştım.
Kendisi gibi ağır yüklere sahip insanları taşıyan kara tren; beyaz ve yeşil renklerin harmanlandığı koca dağların