Mutluluk neydi?
Nasıl olurdu mutluluk?
Bir çocuğun yeni bir oyuncak alması mı mutluluktu?
Ya da bir babanın çalışıp evine aş götürebilmesi mi,
Simitçi amcaların tezgahlarını bitirebilmesinde mi,
Yoksa milyonlar kazanabilmekte mi mutluluk?
Hayır,
Mutluluk bana göre hiçbirindeydi.
Asıl mutluluk onun gülünce kısılan o gözlerindeydi.
Konuk Yazar: Ezel
Dinle serimizde yola Nevâ Makamı ile devam ediyoruz .Neva dediğimizde dahi anlamasak da farklı bir his
Gecenin sessizliğini bozan yankılarda, Karanlığını kesen ışık demetlerinde, Yalnızlığımı pekiştiren ayak izlerinde ve Ara sıra gelen
Türk ve dünya edebiyatında “yabancılaşma” ögesi sıklıkla yer edinir. Franz Kafka da yabancılaşmayı çok iyi bir
Kendini hep buharlı trenlerin durduğu; insanların heyecanla, hüzünle, merakla beklediği o siyah tren istasyonlarında hayal ederdi.
Yalnızlık insanın bütün benliğiyle; bütün zamanlarda ve bütün mekanlarda kendini diğer varlıklardan uzak hissetmesi halidir aslında.