Hayat bir yoldur,
İnsanlar da yolcu.
Yollar üzerinde kesişim noktaları vardır,
Yolcular buralarda karşılaşır birbirleriyle.
Bu kesişim noktalarının sevindirici ve üzücü zamanları vardır.
Karşılaşmak sevindiricidir fakat vedalar…
Vedalar bu yolları ayırır belki de hiç karşılaşmayacakları şekilde.
Bu üzücüdür.
Belki de tekrar birleştirmek üzere ayırır.
Bu bilinmezlik, insanı hem yorar hem de umutlu bir bekleyiş başlar…
Konuk Yazar: Melek Nur
“Aralık ve tekir kedinin hikayesi” Kimine sert kışın habercisi, İlk karlar yağarken çatıya. Kimine bir
İçimde kaba cümleler birikti Tanrım Cümlelerimi al, başka bir şeyim yok O’nu ver! Verdiğini çok sevdim,
Sen sanki ay gibisin ama dolunay misali… Hep dolunay gibi parlıyorsun. “Yeni ay” hiç olmuyorsun bende,
Hallas, askerleri ile komuta merkezinde otururken uzun boyunun kendini nasıl da hep öne çıkardığını düşündü. İki
Ah Sevdiğim; Seni ne kadar özlediğimi gökten süzülen kar tanelerine sor. Her biri kendi dilinde anlatacaktır